serdarusta's cyber world.

‎’Özledim’ mesajı bekleyen onca insan var ki. Rastgele bir numaraya ‘özledim’ diye mesaj atsan, Yetim doyurmuş kadar olursun yani.

(via hepimizayniyizaslinda)

Kim Kaldı? / Attila İlhan

silah atılmıyor
     güvercin şakırtısıdir
          şafakta yaldızlanan
şadırvanda su
     ıhlamurlarda ezan
          görkemli bir namaz uğultusu
heyhat
hamzabey cami-i şerif'inden kim kaldı
kim kaldı eski selanik'ten
     laternalar sustu
          sürahiler tenha
               tek kibrit çakılmıyor
kim kaldı ittihat ve terakki'den
o jöntürkler ki - `hariçten
     evrak-ı muzırra celbederlerdi' -
          o fedailer ki barut öksürürler
               sakal tıraşları mavi
                    kırmızı bıyıkları biber
 
kim kaldı
müdafaa-i hukuk cemiyeti'nden
     avcı ceketi
          körüklü çizme
               astragan kalpak
     bazen `ittihatçı'
          hafif `iştirakiyun'
     öfkeli kaşlari salkım saçak
          kumral bıyıkları mahzun
hani felaket tütün içerler
     ceplerinde idam fermanları
          bellerinde söğüt yaprağı bıçak
ya millet meclisi'nde meb'us
          ya kuva-yi seyyarede asker
 
kadehlerde rakı
nazlı beyaz
     vaniköy korusunun `tesrinler'deki sisi
gramofonda incesaz
     meyhane musikisi
          o şenliklerden heyhat kim kaldı
ezeli dalgınlığımızın ıslığıdır ney
keman yanlış anlaşılmasından tedirgin
utlar vahim sorular soruyor
     öldü nazım samilof sarı mustafa
          yıkılmış strasnoy ploscat'in saat kulesi
               eski bolşeviklerden kim kaldı

Emirgan’da Çay Saati / Attila İlhan

çerağan sarayı'ndan büyükdere'ye
üşümek sonbaharında eski çınarların
        uzadığı yerlerde gizlice akşamların
        başlayıp adeta kendini dinlemeye
kafeslerin ardında bol gözlü bir kadın
ansızın giydirilmiş ipek feraceye
        bir çay yalnızlığı emirgan'dan öteye
        değdikçe ısındığı yaldızlı bardağın
nedim'den yansıması tatyos efendi'ye
tenha bir genç kız sesiyle hicazkar'ın
        kuytularda çürüdüğü bağdadi yalıların
        yorgun sarmaşıklarıyla sarkmış bahçeye
soğuk kuşlar gibi dağılır boğazda
rüzgarın getirdiği donuk bir yağmur pusu
        istinye'de gemilerin karanlık uykusu
        kırık direkleriyle dalgın ve hasta
birden içimi kaplayan ölüm korkusu
selam verilince meçhul bir namazda
        gazali'yse biraz mevlana biraz da
        kubbenin altındaki divan uğultusu
'şeref' vapurundan en kirli beyazda
yüzlerce harbiyeli sürgün yolcusu
        havada bir asılmış adam kokusu
        istanbul jöntürkleri hüzzam bir yasta
yankılarıyla telaşlı geceleri bebek'ten
motorların taşıyıp o kadar bitiremediği
        en yılgın sonbahar benim gözlerimdeki
        çok daha dumanlı mütareke günlerinden
alaturka saat kaçta ikinci tö"mbeki
miralay sadık beyin nargilesinden
        dem çekip kumrular gibi sebilleri senlendiren
        osmanlı sehpalarının gölgesindeki
emirgan'da acılaşmak koyu bir semaverden
çaylar gibi kararıp kaç defalarca eski
        bir şiir üzüntüsüyle müseddes biçimindeki
        çoktan unutulmuş kilitli defterlerden

Elde Var Hüzün / Attila İlhan

söyleşir
evvelce biz bu tenhalarda
ziyade gülüşürdük
pır pır yaldızlanırdı kanatları kahkaha kuşlarının
ne meseller söylenirdi mercan koz nargileler
zamanlar değişti
ayrılık girdi araya
hicrana düştük bugün
ah nerde gençliğimiz
sahilde savruluşları başıboş dalgaların
yeri göğü çınlatan tumturaklı gazeller
elde var hüzün
o şehrayin fakat çıkar mi akıldan
çarkıfeleklerin renk renk geceye dağılması
sırılsıklam aşık incesaz
kadehlerin mehtaba kaldırılması
adeta düğün
hayat zamanda iz bırakmaz
bir boşluğa düşersin bir boşluktan
birikip yeniden sıçramak için
elde var hüzün